12 juli 2017. Een zomerochtend zoals je die alleen in
België kan vinden. Fris, zwaarbewolkt en een zachte regen die maar niet wil
ophouden. Het dorpsplein, waar gisterenavond nog volop de Vlaamse feestdag werd
gevierd, ligt er troosteloos bij. De lege bierbekers op de tafels buiten de
tent hebben zich ondertussen alweer half gevuld met het regenwater, de Vlaamse
vlaggetjes aan de tent hangen er bij alsof ze net gewassen zijn, en enkele
dappere duiven doen zich tegoed aan de etensresten die op de grond gevallen
zijn.
Uit een transistorradiootje op de toog van de feesttent
klinkt zachtjes “De pastorale” van Nicole en Hugo. Op de grond emmers confetti,
omgevallen tafels en stoelen, een deel van de guirlandes die gisteren nog in
het dak van de tent hingen en hier en daar een verloren kledingstuk.
Daartussen, nog half verdwaasd, twee dames met stofjas en borstel die de sporen
van de vorige nacht proberen uit te wissen.
Het dorp ontwaakte net met een kater en zal nooit meer
zijn wat het ooit was...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten